czwartek, 9 listopada 2017

Międzynarodowe Warsztaty Filmu Animowanego



FAZE 2017

Film stworzony przez pięcioro gimnazjalistów z Rokietnicy



                Na początku października gimnazjaliści ze Szkoły Podstawowej im. Jana Brzechwy w Rokietnicy pojechali do Kudowy-Zdrój na warsztaty filmowe, gdzie mogli pojąć tajniki sztuki animacji, przetestować swe umiejętności, zapoznać się z szanowanymi filmowcami i spotkać z innymi grupami młodzieży z Rosji, Niemiec i Ukrainy. Oto, co uczniowie mieli do powiedzenia na temat wyjazdu:
Kudowa-Zdrój, piękne miejsce na odpoczynek i na świetny festiwal filmowy. Nauczyliśmy się korzystać z urządzeń do tworzenia filmów i animacji. Sami stworzyliśmy wspólne dwa dobre filmy odzwierciedlające nas. Mogliśmy też uczestniczyć w wykładzie rosyjskiego animatora i w krótkim pokazie filmów.
Tatiana Krzyśko
Wycieczka do Kudowy-Zdroju była jedną z najlepszych. Nauczyliśmy się tam dużo nowych rzeczy na temat sztuki i filmu, a także utrwaliliśmy naszą wiedzę. Równie dobrze się tam bawiliśmy.
Ala Gucwa
Wyjazd do Kudowy-Zdroju pomógł nam nauczyć się profesjonalnego nagrywania filmów animowanych i utrwalić naszą wiedzę na temat sztuki i filmu. Znakomicie się bawiliśmy i edukowaliśmy podczas tego wyjazdu.
Adam Piszora
Wycieczka do Kudowy była niesamowitym doświadczeniem. Świetnie się razem bawiliśmy. Animacja jest magiczną techniką opowiadania historii. Poznaliśmy różne techniki - każda równie niezwykła. Sama Kudowa-Zdrój to cudowna miejscowość. Mam nadzieję, że będę miała kolejną szansę brać udział w takiej wycieczce.
Klaudia Ziółkowska

Grupa dziewczyn z Rokietnicy z mistrzami animacji

Jak udowodnił Leonardo Da Vinci za pomocą rysunku Człowieka Witruwiańskiego jesteśmy istotami o niemal idealnych proporcjach, finezyjnymi kreacjami Absolutu, lecz podczas wyjazdu do Kudowy-Zdrój odkryłem, że nie tylko Bóg dąży do perfekcji. Filmowcy bowiem również muszą przykładać się do swych dzieł, dbając o każdy (nawet najmniejszy) detal, co najłatwiej można zauważyć w animacjach. Liczne postacie wprawiane są w ruch przez znakomitych artystów, którzy niby Pigmalion wkładają serce i duszę do swych tworów. Płakałem ze szczęścia i wzruszenia, gdy rosyjski animator opowiadał o tym, jak kończył pracę nad filmem, słuchałem zainspirowany, gdy znamienite persony ze świata kinematografii dawały mi wskazówki. To było moje artystyczne przebudzenie, wewnętrzny renesans; animacja stała się mym obiektem westchnień. Nie doznałbym tego wszystkiego bez inicjatywy naszych nauczycieli, za co jestem im dozgonnie wdzięczny.
Wojciech Pękosz


Jeśli słowo warte jest tysiąca słów, zapraszamy na fotorelację:

Przed Muzeum Papiernictwa w Dusznikach Zdroju

Krótka instrukcja, jak wytworzyć papier czerpany

Praktyka- tworzymy papier ze znakiem wodnym

Sito z wzorem znaku wodnego

Pierwsza ryza papieru

Nie samą sztuka człowiek żyje... Wspólna czekolada...




poniedziałek, 6 listopada 2017

Heksy na podsumowanie pracy z lekturą

Jak podsumować pracę z lekturą. Może w formie wizualnej? Wspaniale sprawdzają się do tego zadania heksy, na których uczniowie wpisywali swoje skojarzenia. Tak powstała mapa myśli wymaga doboru odpowiedniego miejsca połączenia poszczególnych elementów. Efekty pracy klasy 2 c i 7b poniżej. Jak Wam się podoba ta forma utrwalania wiadomości?


skojarzenia uczniów klasy 2c


skojarzenia uczniów klasy 7b



środa, 7 czerwca 2017

"Upadek Nadziei"- debiut pisarski naszego absolwenta

Artysta o swoim dziele -
wywiad z Kacprem Rybińskim

Ania: W Szwajcarii mieszkacie trzy lata, dobrze mówię? Zamierzacie wrócić, czy raczej zostajecie na stałe?
Kacper: Rodzice i siostra planują wrócić, ja jeszcze nie wiem, planuję tam studiować. Czy zostanę na stałe, to się okaże.

A: Co Cię skłoniło do napisania książki fantasy a nie na przykład z innego gatunku?
K: Bardzo dużo czytam literatury fantastycznej i to mnie skłoniło do napisania takiego tekstu własnoręcznie.

A: Skąd czerpałeś inspiracje? Z jakiś piosenek, filmów, gier?
K: Kiedyś, słuchając muzyki, natknąłem się na ciekawy teledysk, trochę mnie to zainspirowało - dało mi główną ideę na stworzenie książki. Jeśli chodzi o klimat, atmosferę, niektóre postaci - Baśnie tysiąca i jednej nocy. Z perspektywy czasu uważam też, że mój wyjazd do Szwajcarii wpłynął w pewien sposób na fabułę książki.

A: Jak długo zajęło Ci pisanie?
K: Pisanie zajęło mi ogólnie rok. Robiłem to na pewno nieregularnie, z przerwami. Myślę, że jakbym się wziął porządnie w karby, to zajęłoby mi to nie więcej niż dwa - trzy miesiące.

A: Jak długo trwało wymyślenie pomysłu, koncepcji?
K: To było tak, że wpadło mi po prostu do głowy zakończenie. Sztuką całą było potem dobranie do tego jakiegoś początku i rozwinięcia. Wymyślałem wszystko “na bieżąco” podczas pisania.

A: Ktoś Ci pomagał w pisaniu? Rodzina, przyjaciele?
K: W samym pisaniu nie, natomiast pomagała mi nauczycielka w korekcie tekstu i znajomi, dawali opinie, jakoś zachęcali. W samym procesie pisania nikt mi jednak nie pomagał.

A: Wydawnictwo wydało książkę bez problemu, czy otrzymałeś odmowy? Jeśli tak, to z jakiego powodu?
K: Wydawnictwo, z którym się związałem, od początku było zainteresowane książką. Widziało w niej potencjał sprzedażowy, co w wydawnictwie jest czynnikiem decydującym. Z wydawnictwem to było tak, że zanim podpisaliśmy umowę minęło kilka miesięcy, bo było trochę zamieszania z samą umową, z jej formą prawną. Były pewne nieścisłości i zastrzeżenia, dlatego nie obyło się bez pomocy prawnika i dopiero pod koniec zeszłego roku podpisaliśmy umowę i zaczął się właściwy proces wydawniczy.

A: A odmowy z poprzednich wydawnictw były uzasadnione czy zostawały bez odpowiedzi?
K: Bez odpowiedzi, ponieważ wydawnictwa w zasadzie nie pisują odmów, odpisują jedynie, jeśli są zainteresowane.

A: Planujesz w przyszłości poważnie zająć się pisaniem czy to tylko na kilka książek?
K: Zacznijmy od tego, że nie jestem osobą, która jakoś wielce planuje przyszłość. Jeśli okoliczności zmuszą mnie do pisania, żeby żyć, to będę starał się pisać, aby wyżyć. Poza tym naprawdę lubię pisać, tworzyć. Różnie z tym może być. Chciałbym napisać jeszcze kilka książek.

A: Dziękujemy za wywiad. Do widzenia.
K: Do zobaczenia.

Wywiad z Kacprem Rybińskim przeprowadziły
 Teresa Nowakowska i Anna Wojtczak

środa, 31 maja 2017

Postaci "Krzyżaków" - videobook

Uczniowie stworzyli filmy z postaciami znanymi z "Krzyżaków". Mieli opowiedzieć historię Zbyszka ze swojej perspektywy.









wtorek, 30 maja 2017

Absurd i finezja w pięciu wersach...

Z ogromną radością informujemy o sukcesie naszych gimnazjalistów w
IV Wojewódzkim Konkursie Translatorskim
RHYME YOUR LINES INTO A LIMERICK
    Celem konkursu było zmierzenie się z formą limeryku. Uczestnicy pisali jeden w języku angielskim oraz tłumaczyli drugi z języka angielskiego. Organizatorem Konkursu jest Stowarzyszenie COR AD COR im. Kard. J. H. Newmana. Konkurs odbywa się pod patronatem Wydziału Anglistyki UAM oraz ODN w Poznaniu. Celem konkursu było:
• Rozwijanie zainteresowań językiem oraz kulturą krajów obszarów języka angielskiego wśród uczniów szkół gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych;
• Wyszukanie uczniów uzdolnionych językowo i praca nad rozwijaniem ich wiedzy, umiejętności oraz pobudzaniem twórczego myślenia;
• Promowanie osiągnięć uczniów, ich nauczycieli i szkół, a także motywowanie szkół do podejmowania różnorodnych działań w pracy z uczniem zdolnym.
Zwycięzcy konkursu zostali wyłonieni przez jury, któremu przewodniczy Colin Phillips, WA UAM.
Drugie miejsce zajęła uzdolniona humanistycznie i językowo, tegoroczna laureatka Wojewódzkiego Konkursu Języka Polskiego - Urszula Cichańska z klasy III D.
Przetłumaczyła limeryk Edwarda Leara…
There was an Old Man, on whose nose,
Most birds of the air could repose;
But they all flew away
At the closing of day,
Which relieved that Old Man and his nose.

w następujący sposób:

Był sobie dziad, co miał nos garbaty.
Spoczywały na tej kluce glapy,
Lecz na pierwszy nocy znak
Fyrał już ostatni ptak,
A spokojny starzec szedł do chaty.


Limeryk autorski Uli:

My dear lover stays aloof;
Once I saw him on the roof.
Near the black edge,
A young lost fetch, 
But it was a tender proof.


Z kolei wyróżniony został także uczeń klasy II E – Wojciech Pękosz.

Tłumaczenie:
Na nosie Człeka, co był dosyć stary,
Odpoczywały całe ptaków chmary;
Ale gdy słońce zachodziło,
Ptactwo prędko uchodziło,
Odciążając nos Człeka obolały.

Limeryk autorski Wojciecha:
,,One surely has committed treason!”,
Said a man, not without a reason,
As all of that man’s cakes
Have been replaced with rakes;
That was not a good end of a season.

Cieszymy się, że uczniowie Gimnazjum im. Noblistów w Rokietnicy z klas z rozszerzonym programem nauczania języka angielskiego z sukcesem wykorzystują swoje umiejętności językowe i polonistyczne, biorąc udział w twórczych konkursach.

niedziela, 19 marca 2017

"Krzyżacy" a taksonomia Blooma

Lekturę "Krzyżacy" postanowiłam omawiać z jedną z klas II tylko w myśl tzw. nauczania wyprzedzającego i tzw. pedagogiki twórczości. Ogłosiłam wielki turniej. Uczniowie wybrali rody i herby, które reprezentują. Gimnazjaliści nie rywalizują ze sobą, a jedynie z zadaniami, jakie muszą  podjąć podczas zajęć. Tworzą m.in.wiele form twórczych wypowiedzi, bazując na znajomości wątków powieści historycznej H. Sienkiewicza.
Ukoronowaniem zadań jest stworzenie videbooka z postaciami z "Krzyżaków". 
Oto próbka najciekawszych prac drugoklasistów. Przy niektórych z nich parskałam śmiechem:

ZAPROSZENIE
Bracie mój!
    To ja, Zygfryd, mam nadzieję, iż mię wciąż pamiętasz. Ongiś, gdy jeszcze nie wstawiłeś się w szeregach naszego Zakonu, byliśmy dobrymi kompanami, wtedy uznałem, że to właśnie Ty jesteś godzien mej zemsty zobaczenia. Schwytałem, wraz z niewielką pomocą mych popleczników, Juranda ze Spychowa, wielkiego Zakonu wroga. Powziąłem decyzję, ażeby go nie zabijać, lecz ból mu wielki sprawić. Ze względu na naszą przeszłość zapraszam Cię na wspaniałe widowisko, jakim będzie katowanie Juranda. One katowanie odbędzie się w Szczytnie, lecz dokładnej daty Ci podać nie mogę, bo nawet żem jeszcze sprzętu odpowiedniego nie zakupił. Ufam, że razem uzgodnimy, kiedy Jurand wielkich męczarni zazna.
Twój przyjaciel
Zygfryd de Lowe
Sprzedam relikwie!
    Potrzebujesz łaski Boskiej? Splugawiłeś się w oczach Pana? Nie frapuj się! Mam dla Cię lekarstwo. Posiadam znamienite relikwie i chętnie się nimi podzielę za symboliczną opłatą. W zbiorze moim znajdziecie m.in.:
  • kopytko osiołka, na którym odbyła się ucieczka do Egiptu, które znaleziono koło piramid;
  • pióro, ze skrzydeł archanioła Gabriela, które podczas Zwiastowania uronił;
  • dwie głowy przepiórek, zesłanych Izraelitom w puszczy;
  • szczebel z drabiny, która przyśniła się Jakubowi
  • rdza z kluczy św. Piotra;
    Znajdziesz mnie na rynku głównym, ale uważaj, bo długo tu nie zabawię. Od świtu do nocy.
Sanderus

Czym jest powieść historyczna. Maćko z Bogdańca tłumaczy tę kwestię, a mędrcem będąc, dobiera słowa do możliwości intelektualnych swego słuchacza... 

Wielmożny królu! Skoro pytasz się mnie, czym jest powieść historyczna, to ja, choć czytać i pisać nie umiem, z niezwykłą chęcią Tobie odpowiem. Otóż jest to księga opisująca dawne dzieje, choć nie wszystkie z nich są oczywiste. Występują w niej różnoracy bohaterowie, niektórzy autentyczni, a niektórzy nigdy nie istniejący. Jest to swoiste połączenie kroniki i rycerskiego romansu.
A ty, młody rycerzyku? Ty również chciałbyś się dowiedzieć ode mnie, czym jest powieść historyczna? Choć pewnie nie umiesz czytać i pisać, czego nie opanowałem i ja, to zapewne słyszałeś kiedyś o kronikach, co dawne dzieje wiernie opisują. Otóż wyobraź sobie księgę, która również opisuje dawne dzieje, choć nie aż tak dokładnie. Występują w niej postacie zarówno autentyczne, jak i całkiem nieautentyczne. Ich losy wplecione są w prawdziwe oraz nieprawdziwe wydarzenia.
O! Widzę, że nawet znany kmieć X chce się ode mnie dowiedzieć, czym jest powieść historyczna. Otóż jest to księga, w której losy różnorakich bohaterów, niekoniecznie kiedykolwiek istniejących, wplecione są w prawdziwe wydarzenia, choć niekiedy zdarzają się i te nie do końca prawdziwe. Wszystko odbywa się za dawnych czasów.
Chyba wreszcie zdołałem wytłumaczyć wszystkim, czym jest ta cała powieść historyczna!




 Dobrzy ludzie, czy wiecie, że księgi istniejące to nie Biblia jeno? Są również tomiska, co się dla przyjemności czyta. Tomiska, co opisują przygody, które dotychczas ino w karczmie przy kuflu piwa usłyszeć mogliście. One księgi historie śledzą prawdziwe, acz z nutką fantazji. Podobne do zasłyszanych przez was legend o pierwszych ze znamienitego rodu Piastów, tyle że księgi te są większe i bardziej treściwe. To właśnie są powieści historyczne.

 Rycerzu! Aż miło się na sercu robi, gdy człek zoczy równie cną postać, co ty! Czy słyszałeś kiedy o czymś takim jak powieść historyczna? Nie? Tak myślałem, gdyż powieści takowe nie są ninie nazbyt powszechne. Jest to rodzaj księgi, traktującej o wydarzeniach prawdziwych i dawnych, acz postacie się w nich pojawiające są często wyimaginowane.

 Cny królu! Najwspanialszy z najwspanialszych! Ty, który oświecasz noc; który prowadzisz zagubionych! Z pewnością wiesz wiele o książkach, lecz czy wiesz, czym jest powieść historyczna? Już z tłumaczeniem śpieszę. Otóż przedstawia ona wydarzenia, co się ongiś rozgrywały, choć prócz ludzi, co naprawdę onegdaj bytowali, występują w niej również postacie przez autora wyimaginowane. Jeśli chcesz przeżyć wspaniałe przygody (bez na zdrowiu uszczerbku) podobne do tych, które podczas boju doświadczasz, z książką historyczną się zapoznaj!

niedziela, 26 lutego 2017

Tutoring naukowy w gimnazjum



Jak tutoriale naukowe pomagają w pracy z uczniem zdolnym

Moja przygoda z tutoringiem rozpoczęła się 3 lata temu, kiedy ukończyłam Szkolę Tutorów  w Collegium Wratislaviense. Wiedziałam, że program wdrożeniowy rozpocznę z uczennicą, która przyznawała się do zainteresowań humanistycznych. Jako polonistka, zaprosiłam Ulę do tutoringu naukowego.
Istotą tej formy pracy jest spersonifikowana forma kontaktu z podopiecznym. Spersonifikowana, gdyż zarówno nauczyciel jak i uczeń muszą chcieć spotykać się cyklicznie (idealnie -  raz w tygodniu) na tutorialach (naukowych lub rozwojowych). Obie strony muszą się nawzajem wybrać. To praca „na talencie”.  Odnajduje się najmocniejsze zasoby wychowanka i stara się je  rozwijać. Choć nawiązuje się bliska więź pomiędzy stornami procesu, tutoring nie jest terapią – nauczyciel-tutor unika powrotów do przeszłości i szukania źródeł niepowodzeń ucznia, które skutkują na jego obecną rzeczywistość. Z drugiej strony- tutoring nie może sprowadzać się jedynie do intelektualnego rozwoju ucznia. Podkreśla się, że tutoriale prowadzić mają także do kształtowania cnót, np. pracowitości, uczciwości, punktualności.
Jak wygląda struktura cyklu tutoriali? Na pierwszych spotkaniach podopieczny powinien po pierwsze- odnaleźć swój talent (najprostsza definicja talentu – to coś, co robię szybko, dobrze i co sprawia mi przyjemność) oraz po drugie - określić cel, do jakiego chce dążyć. Na tym etapie tutor może odmówić współpracy, jeśli uzna, że nie ma zasobów, aby doprowadzić do niego tuttiego. Następnie ustala się kontrakt, w którym na równych prawach wyraża się swoje oczekiwania i zasady dalszej pracy. W tutoringu naukowym ważnym narzędziem pracy jest esej. Podopieczny w oparciu o literaturę i rozmowę z nauczycielem pisze tę formę, która w polskim systemie edukacji jest raczej mało znana. Na kolejnych spotkaniach poprzez pytania do pracy skłania się ucznia do pogłębienia wniosków, kolejne wersje eseju  pokazują proces intelektualnego wysiłku jego twórcy.  
Czy tutorial jest skuteczną formą pracy z uczniem zdolnym? Uważam, że jak najbardziej. W polskim systemie edukacji dąży się nieustannie do „niegubienia tzw. ucznia słabego”. W szkołach dedykowane są im zajęcia dydaktyczno-wyrównawcze i korekcyjno-kompensacyjne.  Jednocześnie nie do końca mamy systemowy program pracy z uczniem zdolnym. Najczęściej sprowadza się on do przygotowywania uczniów do różnorakich konkursów. Myślę, że tutoring naukowy jest odpowiedzią na zauważoną potrzebę zagospodarowania talentów uczniów zdolnych.
Tutoring jest także przeciwwagą dla wypalenia zawodowego nauczycieli, którzy w spersonifikowanej edukacji odnaleźć mogą kolejne bodźce zawodowego rozwoju.  W przypadku sukcesów podopiecznych pojawia się dodatkowo poczucie zadowolenia, sensu dodatkowej pracy z uczniem. Wszystko to stało się moim udziałem, kiedy obserwowałam rozwój Uli, która w ramach tutoringu naukowego realizowała projekt edukacyjny, pisała artykuły i eseje. W styczniu została także laureatką Wojewódzkiego Konkursu Języka Polskiego. Dzięki talentowi, pracowitości, zaangażowaniu ogromnej pracy – osiągnęła niewątpliwy sukces. Wierzę, że tutoring naukowy był metodą wspomagającą rozwój Urszuli, aż do osiągnięcia przez nią  mistrzostwa z prowadzonego przez mnie przedmiotu. Dziękuję Ci za to, że byłaś pierwszym-idealnym tuttim i dałaś mi motywację do kolejnych spersonifikowanych spotkań.
Magdalena Tomkowiak